سید اسمیث / شیکاگو تریبیون

زندگی پیش چشمان او فیلمی زیبا ، ترسناک ، تلخ و عجیب است .

فیلم همچنین پایانی سورپرایز کننده همانند فیلم "حس ششم" را دارا است ولی تمام فیلم به نظر یک دست گرمی می رسد برای رسیدن به نتیجه نهایی . این فیلم که توسط وادیم پرلمان کارگردان مستعد فیلم "خانه ای از شن و مه" کارگردانی شده است . "زندگی پیش چشمان او" فیلم ناامید کننده است . فیلم به آسانی از اصول احساساتی استفاده می کند و خیالات روانی و درونی را زیاد به کار برده است .

موضوعات منحرفه زیادی در داستان گنجانده شده است ، شامل سقط جنین ، تقدیر و زنا . مثل این می ماند که بیننده را نا امید کند ، گیج کند و یا به سادگی احساس پوچی کنند . به مانند مکعب روبیک سینما مانندی که وقتی در حال تماشای آن هستید ، احساس تعجب می کنید که چرا آن همه زحمت دیدن فیلم را متحمل شده اید .

داستان که از رمان لورا کاسیشکی است ، زنی را در دونمای جداگانه به فاصله 15 سال نشان می دهد . ایوان راچل (در عرض جهان) نقش دایان 17 ساله را بازی می کند . او در دستشویی مدرسه همراه با بهترین دوستش مائورین (اوا آموری دختر سوزان ساراندون) گیر کرده است . تا هنگامی که صدای جیغ و داد آنها به بیرون می رسد. یک جوان تفنگ به دست رو به دختران می گوید که یکی از آنها ، نه هردویشان ، باید کشته شود . هر چند که ما زود می فهمیم که در حقیقت او مسئول قتل عام مدرسه بوده است . و نتیجه قطعی آن صحنه دستشویی تا آخر فیلم فاش نمی شود .

در ضمن فیلم زندگی دایانا را در 15 سال بعد دنبال می کند . این بار اوما تورمن نقش او را بازی می کند و هنوز درباره آن اتفاق وحشت زده است . او هنوز با به یاد آوردن آن خاطره های قدیمی مدرسه بیم ناک است و رنج می کشد . او الان به عنوان یک معلم ، پر تلاش است و از مشکلاتی که در خانواده اش وجود دارد به ستوه آمده است و از همه مهمتر وضعیت نگران کننده دخترش است . دخترش اخلاقی سرکشانه دارد و چنان رفتار می کند که روزی مادرش در جوانی اینطور بود . به عقب رفتن و دیدن دو دوره زندگی او ، فیلم در شخصیت او کنکاش می کند . هنگامی که جوان بود با مادری مجرد و موقعیتی نسبتا خوب ، موقیتش را به مبارزه می طلبد ، تحصیلاتش را خوار می شمرد ، و در زمانی که او در آرزوی یک زندگی عرفی تر است .

پرلمان کاملا رمان را اقتباس کرده است ، تورمن بازی عالی را به نمایش می گذارد ، آموری و مخصوصا وود ، دو بازیگر جذابی که بازیهای متقاعد کننده ای به عنوان دو دختر جوان به نمایش می گذارند . دوربین کند پرلمان بیشتر نماهای بسته (کلوزآپ) را از بازیگران می گیرد و نماهایی بلور مانند ، مثل اینکه به دوربین آب پاشیده اند .

برای تمام حساسیت و رئالیسم در کاراکتر ها ، وقایع یک درد رنجش آور و دستکاری شده که چند نوع مریضی از روی اعتقاد می تواند که یک زن بیچاره را در محاصره قرار بدهد . دایانا چیزی از زن بودن است . مطمئنا ، مسائل مذهبی در فیلم زیر سوال می روند . دایانا و مائورین درباره خدا و زندگی بعد از مرگ بحث می کنند ، و سقط جنین دایانا یک زیر داستانی را درباره حق زندگی مناظره می کند . اما در آخر ، برای تمامی زیبایی و درخشندگی اش ، برای تمام ماجراهای زیرکانه اش ، "زندگی بسیار واضح تر از آن است که باور شود" .